Leksykon Opolanek (9): Borcz-Tutka – kochała najsłabszych
Ewa Borcz-Tutka (1961–2007) – lekarka, specjalistka anestezjologii i intensywnej terapii, twórczyni Domowego Hospicjum dla Dzieci w Opolu.
Była absolwentką Śląskiej Akademii Medycznej Oddział w Zabrzu, po studiach początkowo trafiła do Wrocławia, by potem wrócić do Opola, gdzie pracowała najpierw w Szpitalu Ginekologiczno-Położniczym, następnie w Wojewódzkim Centrum Medycznym w Opolu. Tu wprowadziła nowe sposoby znieczulania dzieci, pracowała nad leczeniem bólu pooperacyjnego u najmłodszych.
Pod wpływem szkolenia u Tomasza Dangela, założyciela Warszawskiego Hospicjum dla Dzieci, powołała Fundację Domowe Hospicjum dla Dzieci w Opolu, na bazie której powstał Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej pod tą samą nazwą: Domowe Hospicjum dla Dzieci w Opolu. Uzyskała dzięki temu podstawy prawne i finansowe do zatrudniania pracowników i utworzenia specjalistycznego zespołu leczniczego oraz pielęgnacyjnego dzieci nieuleczalnie chorych.
Pierwsze dziecko do hospicjum w Opolu przyjęte zostało 10 maja 2005 r. Hospicjum ma stale pod opieką kilkanaścioro dzieci z całego województwa opolskiego. Dyżur hospicjum trwa 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. W skład zespołu hospicjum wchodzi wykwalifikowana kadra lekarzy, pielęgniarek, fizjoterapeutów, pracownika socjalnego, psychologa, duchownego i wolontariuszy.
Doktor Ewa Borcz-Tutka zmarła w wyniku wypadku podczas nurkowania 3 września 2007 r. Została pochowana w Opolu na cmentarzu przy ul. 1000-lecia.
Oprac. na podstawie książki „Leksykon opolanek” pod redakcją Anny Pobóg-Lenartowicz, Aleksandry Starczewskiej-Wojnar i Katarzyny Mazur-Kuleszy.
