Maszynopis młodego działacza
Podczas spotkania autorskiego w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej zaprezentowana zostanie wyjątkowa publikacja Jana Klicha pt. „Trwaliśmy” – maszynopis młodego działacza ZPwN, który w latach 1934–1939 pracował w biurze I Dzielnicy ZPwN w Opolu.
Książka ukazała się pod redakcją Katarzyny Mazur-Kuleszy oraz Urszuli Zajączkowskiej, a do zbiorów Muzeum Śląska Opolskiego została przekazana przez córkę autora, Eugenię Stachowiak.
Z notatek Jana Klicha dowiadujemy się, że w lutym 1935 roku Stanisław Wasylewski odwiedził Opole, a sam Klich stał się jego przewodnikiem po mieście i regionie. To spotkanie stało się inspiracją do zorganizowania wydarzenia „Śladami Jana Klicha i Stanisława Wasylewskiego”.
Przypadająca 18 grudnia 140. rocznica urodzin Stanisława Wasylewskiego – wybitnego polskiego dziennikarza, pisarza, krytyka literackiego i tłumacza – skłoniła redaktorki do ponownego sięgnięcia zarówno po jego książkę „Na Śląsku Opolskim”, jak i po nieopublikowany maszynopis Klicha – „Trwaliśmy”.
– To w nich odnajdujemy zapis fascynującej podróży obu autorów po przedwojennym Opolu – pełnej rozmów, odkryć oraz spotkań z ludźmi, którzy tworzyli niepowtarzalny klimat tego miejsca. Wspólnie odwiedzali zabytki i charakterystyczne punkty miasta, podziwiając architekturę, bogactwo kultury i niezwykłą atmosferę Oppeln sprzed wojny – mówi Urszula Zajączkowska.
W spotkaniu udział wezmą: Urszula Zajączkowska – wieloletnia dyrektor Muzeum Śląska Opolskiego, Dariusz Stachowiak – wnuk Jana Klicha, dr Bartosz Jan Kuświk – dyrektor Instytutu Śląskiego, Katarzyna Pawluk – Miejska Biblioteka Publiczna w Opolu. Spotkanie poprowadzi Katarzyna Mazur-Kulesza – prezes Stowarzyszenie RODŁO Opole.
Wydarzenie odbędzie się 18 grudnia (czwartek, godz. 17.00) w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Opolu
***
Jan Klich urodził się 1 lutego 1903 roku w Wanne–Eickel, w Westfalii, dokąd wyemigrowali jego rodzice z Wielkopolski za chlebem pod koniec XIX wieku. Podobnie jak ojciec pracował w kopalni węgla w Zagłębiu Ruhry. Jednocześnie aktywnie działał w stowarzyszeniach polonijnych, a w roku 1923 wstąpił do Związku Polaków w Niemczech. W latach 1926-1929 był prezesem Związku Towarzystw Młodzieży Polskiej w Westfalii. W 1934 roku został skierowany do pracy w charakterze kierownika kulturalno-oświatowego I Dzielnicy Związku Polaków w Niemczech z siedzibą w Opolu. 6 września 1939 r. został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie. Z obozu przeniesiono go do przymusowej pracy w kopalni. Po zakończeniu II wojny światowej organizował powroty Polaków z Westfalii do Polski. W 1947 roku, jednym z pierwszych transportów, dotarł do Szczecina, gdzie zamieszkał i pełnił funkcję Delegata ds. Repatriacji Polaków w Urzędzie Repatriacyjnym. Zmarł 17 listopada 1973 roku. Został pochowany w Kwaterze Zasłużonych na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Oficerskim oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
