„Ojciec mój był urzędnikiem pocztowym, dziadek zaś chłopem małorolnym” [muzealny unikat]

21 marca obchodzimy 1. urodziny nowego stadionu piłkarskiego wybudowanego w Opolu, Itaka Arena. Po dziesięcioleciach pobytu przy Oleskiej 51, klub przeprowadził się na nową ulicę, założyciela Odry Opole, Leonarda Olejnika. Z okazji urodzin mamy dla fanów prawdziwą perełkę. Osobiście spisany przez Olejnika życiorys, sporządzony prawdopodobnie w 1947 roku. Pochodzi ze zbiorów Archiwum Państwowego w Opolu. Ze zdjęcia (w całości na końcu tekstu) trudno go przeczytać, dlatego przepisaliśmy go, bo jest tego warty. Pisownia w oryginale.

Życiorys:

Urodziłem się dnia l listopada 1905 r. w Koźlu z ojca Jana i matki Bronisławy z d. Kalk. Ojciec mój był urzędnikiem pocztowym, dziadek zaś chłopem małorolnym.

Z chwilą powstania Polski w r. 1918 wrócili rodzice moi do Poznania, skąd pochodzili i gdzie poprzednio ojcu memu, jako Polakowi zabroniono pracować. W Poznaniu ukończyłem w r. 1926 gimnazjum i tamże również studia prawnicze, uzyskując na Uniwersytecie Poznańskim stopień magistra prawa.

Od lutego 1932 r. pracowałem w Poznaniu w Prokuratorii Generalnej R.P. najpierw w charakterze aplikanta, a następnie od r. 1935 jako referendarz i to do chwili wybuchu wojny tzn. do września 1939 r. Wraz z Prokuratorią Generalną ewakuowany zostałem we wrześniu 1939 r. do Lwowa.

Po powrocie w listopadzie 1939 r. do Poznania musiałem natychmiast stamtąd z rodziną uchodzić, unikając aresztowania. Przeniosłem się do Krakowa, gdzie pracowałem jako adwokat, zarabiając w ten sposób na swoje i rodziny utrzymanie. W r. 1941 zostałem przez Gestapo aresztowany i osadzony w więzieniu Montelupich. Po wypuszczeniu pracowałem dalej jako adwokat, jednak obawiając się ponownego aresztowania przeniosłem się z rodziną najpierw pod Nowy Sącz, a następnie do Zakopanego, gdzie przebywałem do chwili oswobodzenia Zakopanego przez wojska sowieckie.

W lutym 1945 r. zgłosiłem się do dyspozycji Prokuratorii Generalnej R.P. w Krakowie oraz tamt. Rady Adwokackiej. Jako pochodzący z Górnego Śląska zostałem przez Wojewodę Śląsko-Dąbrowskiego w marcu 1945 r. wydelegowany do powstającego w Opolu Starostwa, jak również przez Okręgową Radę Adwokacką. w Katowicach jako delegat Rady na okręg powiatu opolskiego.
Do Opola przybyłem z pierwszą grupą pracowników państwowych i samorządowych t.j. w dniu 24 marca 1945 r. Od tego dnia pracowałem w Starostwie do 31 sierpnia 1945 r. w charakterze p.o. kierownika Referatu Społeczno-Politycznego i równocześnie w Zarządzie Miejskim w Opolu organizując Referat Mieszkaniowy i jako jego pierwszy kierownik. Po zorganizowaniu tego działu mianowany zostałem przewodniczącym Komisji Odwoławczej przy Komisji Mieszkaniowej. Stanowisko to piastowałem do chwili długotrwałej choroby, spowodowanej katastrofą motocyklową w lipcu 1946 r.

Od marca 1945 r. pełnię również funkcję radcy prawnego Zarządu Miejskiego. Podczas spisu ludności w r.1946 zostałem mianowany komisarzem spisowym na miasto Opole. Brałem również czynny udział przy tworzeniu rożnych instytucji i organizacji w Opolu, jak Powszechnej Spółdzielni Spożywców, Tow. Przyjaciół Nauki i Sztuki, klubu sportowego „Odra”, oddziału Polskiego Tow. Fotograficznego, również wystawy „Opole 1945-1948” jako jej kierownik finansowy. Jestem również członkiem zarządu Zrzeszenia Prawników Demokratów Oddział w Opolu.

Od roku 1945 prowadzę kancelarię adwokacką w Opolu. Jestem żonaty z Aurelią Burchardt i mam dwie córki: Barbarę ur. 31. X. 1930 r. i Małgorzatę ur. 8. I. 1945 r.

Podpisano
Leonard Olejnik

Z ekspozycji w hallu Instytutu Śląskiego w Opolu poświęconej historii Odry Opole. Kolekcja pamiątek zgromadzonych przez Juliusza Steckiego (zmarł w 2011 roku), którą udostępnił jego syn Krzysztof Stecki.

Na zdjęciu Leonard Olejnik (po prawej) ze swoim przyjacielem, fotografem Stanisławem Boberem.