Rocznica największej zbrodni na polskich cywilach
Dzisiaj mija 81. tragiczna rocznica, gdy Niemcy rozpoczęli mordowanie mieszkańców warszawskiej dzielnicy Wola. Brali w nich udział nie tylko SS-mani, ale także kolaboranci z tzw. RONA oraz żołnierze Wehrmachtu, niemieckiej policji oraz batalion słuchaczy szkoły oficerskiej w Poznaniu.
Zbrodnią dowodził SS-Gruppenführer Heinz Reinefarth. Urodzony w Gnieźnie ludobójca żył jeszcze wiele lat po II wojnie światowej (zmarł w 1979 roku). Po wojnie był zachodnioniemieckim politykiem. W latach 1951–1967 burmistrzem Westerland, w okresie 1958–1967 posłem do Landtagu Szlezwika-Holsztynu. Nigdy nie poniósł odpowiedzialności za popełnione zbrodnie. W czasie mordowania skarżył się na niewystarczającą liczbę naboi do zabijania.
Rzeź Woli stanowiła bezpośrednią realizację rozkazów Adolfa Hitlera i Heinricha Himmlera, nakazującego zburzenie Warszawy i wymordowanie jej mieszkańców. W trakcie masakry, której punkt szczytowy przypadł w dniach 5–7 sierpnia 1944, w licznych masowych i indywidualnych egzekucjach zamordowano tysiące polskich mężczyzn, kobiet i dzieci, w tym pacjentów i personel trzech wolskich szpitali. Masakrze towarzyszyły gwałty, rabunki i podpalenia. Całkowita liczba ofiar pozostaje trudna do ustalenia. W polskiej historiografii szacowano ją zazwyczaj w przedziale od 30 tys. do 65 tys.
Ta zbrodnia uznawana jest za największą jednostkową masakrę ludności cywilnej dokonaną w Europie w czasie II wojny światowej, a zarazem największą w historii jednostkową zbrodnię popełnioną na narodzie polskim. Niestety, do dzisiaj w całych Niemczech nie ma ani jednego pomnika poświęconego pamięci pomordowanych Polaków w czasie II wojny światowej.
Na zdjęciu groby poległych w Powstaniu Warszawskim, które usypywano bezpośrednio na miejskich ulicach i podwórkach. Sierpień 1944 rok. (NAC)
